Το πολιτικό μας τοπίο …

Το πολιτικό μας τοπίο …

Η επικείμενη έξοδός μας από το μνημόνιο, με τον όποιο συμβολισμό μπορεί να κομίζει –  συνειφασμένη με οδυνηρές μνήμες για τον ελληνικό λαό – αναπότρεπτα δημιουργεί νέα δεδομένα στο πολιτικό μας πεδίο και βεβαίως επιταχύνει τον χρόνο διενέργειας των επόμενων εκλογών του 2019. Βαρύνουσας σημασίας είναι επίσης και η τροπή του Σκοπιανού, στο φάσμα της εξωτερικής μας πολιτικής, που και αυτή με την σειρά της, θα λειτουργήσει ως επιταχυντής των πολιτικών εξελίξεων και των εκλογών.

Πως έχει ωστόσο διαμορφωθεί το πολιτικό μας τοπίο, καθώς πλησιάζουμε τις εκλογές; Στην  σημερινή συγκυρία τον πρώτο λόγο στο πολιτικό μας παίγνιο έχει η «Νέα Δημοκρατία», που διαφαίνεται ότι θα είναι ο νικητής των επόμενων εκλογών, οψέποτε αυτές γίνουν. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης παρουσιάζεται με πολύ υψηλά επίπεδα συσπείρωσης και με μια δυναμική νίκης. Στην καλύτερη εκδοχή των πραγμάτων μάλιστα η «Νέα Δημοκρατία», μπορεί να πιάσει και την πολυπόθητη αυτοδυναμία και να καταστεί άμεσα κυβέρνηση, μακριά από το άγχος και τις περιπέτειες των συνεργασιών. Στο κυβερνητικό στρατόπεδο τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, διάγει τις χειρότερες πολιτικές του στιγμές. Η ανακολουθία των προεκλογικών εξαγγελιών του Αλέξη Τσίπρα ( επι παραδείγματι, η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, η προστασία των συντάξεων κ.λ.π.) με την σκληρή οικονομική πολιτική που εφαρμόζει, αποξένωσαν τους ψηφοφόρους του από αυτόν, αν δεν του προξένησαν και σοβαρή πολιτική αποστροφή. Έτσι το ζητούμενο σήμερα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να διαχειριστεί κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο την διαφαινόμενη ήττα του και να υπάρξει την επόμενη μέρα στο  πολιτικό παιχνίδι, μέσα από μια αξιοπρεπή πολιτικά θέση. Να αποφύγει δηλαδή την συντριπτική ήττα και να ξαναμπεί προϊόντος του χρόνου στην μάχη της πρωτοκαθεδρίας. Εξάλλου οι επόμενες προεδρικές εκλογές, θα αποτελέσουν άλλη μια ακόμα ευκαιρία, για όσους αποζητούν επανάκαμψη. Ο δε άλλος κυβερνητικός εταίρος της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, οι «Ανεξάρτητοι  Έλληνες» του Πάνου Καμμένου, βαίνουν ολοταχώς στην συντριβή. Ο υπουργός Εθνικός  Άμυνας, κάνοντας αλλεπάλληλες πολιτικές «κωλοτούμπες» και με μια πολιτική αισθητική, πέρα πάνω και πάνω από τα σημερινά πολιτικά αιτούμενα, βαίνει ολοταχώς στην πολιτική διάλυση. Επίκουροι αυτής της θέσης έρχονται και οι δημοσκοπήσεις, που δείχνουν τον Πάνο Καμμένο, να κινείται στο όριο 1,5% με 2% στην καλυτέρα των περιπτώσεων. Θα πληρώσει ακριβά το τίμημα της πολιτικής του αναξιοπιστίας – ας θυμηθούμε το άλλοτε κεντρικό του σύνθημα, «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» !!!, που φαντάζει ως ανέκδοτο σήμερα αφού οι ΑΝΕΛ, ψήφησαν τους πλειστηριασμούς – αλλά και το ότι δεν κατόρθωσε να διαμορφώσει μια πειστική πολιτική πρόταση προς τον ελληνικό λαό. Το «Κίνημα Αλλαγής» από την άλλη με ηγέτη την Φώφη Γεννηματά,  έχει εισέλθει σε μια καμπή ανόδου και φαίνεται να προσεγγίζει αρκετούς κεντρογενείς ψηφοφόρους, που είτε είχαν προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ – φεύγοντας από αυτό – πάλαι ποτέ ιστορικό ΠΑΣΟΚ – είτε είχαν καταφύγει σε άλλες πολιτικές επιλογές, ήτοι Βασίλης Λεβέντης κ.λ.π. Ο φρέσκος αέρας που του προσέδωσε η διαδικασία εκλογής αρχηγού, αλλά και η σοβαρότητα στην  πολιτική της παρουσία που επιδεικνύει η αρχηγός του, προσδίδουν μια αξιόλογη κοινωνική δυναμική στο παραπάνω κόμμα. Αναγεννημένο και με καλή πορεία εμφανίζεται και το ΚΚΕ, που καρπώνεται την αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ, να εφαρμόσει ένα αριστερό πολιτικό πρόγραμμα, ενώ η σοβαρότητα και η στιβαρότητα με την οποία πολιτεύεται η ηγεσία του ΚΚΕ, προεξάρχοντος του Γραμματέως του Δημήτρη Κουτσούμπα, πριμοδοτούν ολοένα και περισσότερο το Κουμμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος, με ψηφοφόρους από την αριστερή πολιτική μας χοάνη. Σε ότι αφορά τον Βασίλη Λεβέντη με την «Ένωση Κεντρώων», έχοντας διορίσει όλη την οικογένειά του στην Βουλή, την ώρα που ξιφουλκούσε κατά της οικογενειοκρατίας, πριμοδοτώντας πολιτικά τον γιό της γυναίκας του βουλευτή του κ-ο Μάριο Γεωργιάδη, σε επίλεκτα πόστα, αλλά και η εν γένει αδυναμία του να αρθρώσει ένα δημιουργικό πολιτικό λόγο, πέρα από τις πολιτικές καταγγελίες των άλλων κομμάτων, τον έχει απαξιώσει και όπως όλα δείχνουν θα μείνει εκτός Βουλής. Σε φάση πολιτικής όμως καθίζησης κινείται και το άλλοτε υποσχόμενο ανανέωση της πολιτικής μας ζωής «Ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη, που με μαθηματική ακρίβεια όπως τεκμηριώνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, θα μείνει εκτός Βουλής. Η αποσκίρτηση πολλών βουλευτών του και η άπωση μεσαίων και μικρών στελεχών από τους κόλπους του, επιβεβαιώνουν την πολιτική του ευθανασία. Μόνη ελπίδα σωτηρίας για τον Σταύρο Θεοδωράκη, η εκλογική του κάθοδος με την Φώφη Γεννηματά- «Κίνημα Αλλαγής», που ίσως εξασφαλίσει για τον ίδιο, μια βουλευτική έδρα. Αλλά πέρνα αυτού, τίποτα περαιτέρω για το κόμμα του. Αναφορικά με την ακροδεξιά «Χρυσή Αυγή», φαίνεται να διατηρεί τις πολιτικές της δυνάμεις και να συνεχίζει να αποτελεί το σφουγγάρι συγκέντρωσης των  καταγγελτικών, αντισυστημικών ψήφων. Δεν κομίζει ωστόσο στην ελληνική κοινωνία μια πρόταση φρεσκάδας και αναγέννησης της πολιτικής μας ζωής. Έτσι προϊόντος του χρόνου, θα χάσει την επίπλαστη σήμερα πολιτική της σταθερότητα.

Από τις νέες τέλος δυνάμεις της πολιτικής μας σκηνής, φαίνεται να ξεχωρίζουν και ίσως να διεκδικούν δειλά – δειλά μια θέση στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, η «Πλεύση Ελευθερίας» της Ζωής Κωνσταντοπούλου και η «Ελληνική Λύση» του Κυριάκου Βελόπουλου.

Αβραάμ Ν. Παναγιωτόπουλος
www.protiathinon.blogspot.gr